Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Με αφορμή τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Κατά των Ναρκωτικών, στις 26 Ιουνίου, ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο μου  « Πνοή ζωής με άρωμα  θανάτου», (Αληθινή ιστορία) που ήδη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις PS

"Αρνήθηκα  πεισματικά να γίνω άλλο ένα γρανάζι  στη μηχανή του  συστήματος. Ενός συστήματος που ευνουχίζει την  ελευθερία με τους κανόνες του, που  σκοτώνει τον αυθορμητισμό και μου απαγορεύει να ονειρεύομαι. Δε θα μπορούσα ποτέ να συμβιβαστώ με μια κοινωνία που  αρκείται να ξυπνάει, να δουλεύει, να κοιμάται, να γερνάει και  να πεθαίνει. Έτσι, δε θα μπορούσα ποτέ να γίνω το στρατιωτάκι που ακολουθεί πιστά τους κανόνες. Μοιραία θα γινόμουν παραβάτης.

    Αρνήθηκα  να υποταχθώ. Ύψωσα  τα δικά μου τείχη  άρνησης μιας πραγματικότητας, που δεν μου  ταίριαζε (σε ποιον  ταιριάζει άλλωστε;) και δημιούργησα  το δικό μου μικρόκοσμο για να κατοικήσω  μέσα του. Θέσπισα  τους δικούς μου κανόνες  και αυτοεξορίστηκα.  

Η ενέργειά μου αυτή, έμοιαζε  με πραξικόπημα. Δεν  ήταν τίποτα περισσότερο  όμως από αντίσταση!

Ο μεγάλος δικτάτορας του κόσμου, η κάθε μορφή εξουσίας, δυσανασχετεί! Δε θέλει να ονειρεύονται! Εκείνο όμως που μισεί  θανάσιμα είναι η  δραπέτευση της φαντασίας  σου! Τότε χάνει τον  έλεγχο, φοβάται αυτό που δε μπορεί να ελέγξει. Θέλει να εξουσιάζει και να ελέγχει τα πάντα. Ένας λαός που κοιμάται όρθιος  κουμαντάρεται  καλύτερα, τον βολεύει  περισσότερο από  έναν έξυπνο λαό που  θέλει να ονειρεύεται, που προσπαθεί  για την πραγμάτωση των ονείρων του  και όταν τα εμποδίζουν εκείνος ξέρει  να αντιστέκεται. Η  αχόρταγη δίψα του  μεγάλου δικτάτορα  για περισσότερη  εξουσία τρέφει την  ανικανοποίητη ματαιοδοξία  του. 

«Μην  ονειρεύεσαι, Χαρά. Κάνε κι εσύ αυτό που  κάνουν όλοι, πάψε να αντιστέκεσαι!».

    Αλλά  εγώ πιανόμουν  γερά απ’ τα φτερά  των ονείρων μου  και ταξίδευα μαζί τους στον ουρανό, μέσα σε απόλυτη αρμονία. Πετούσα ευτυχισμένη  μέσα στα σύννεφα. Με συγκινούσε πάντα  τόσο πολύ, η ελευθερία  που νιώθει το πουλί  όταν πετάει. Με εξιτάριζε  αυτή η αίσθηση  της ελευθερίας, αυτή η ενέργεια που  απελευθερώνουν οι φτερούγες, σε κάθε τους άνοιγμα. Περισσότερο ακόμη, όταν συνειδητοποίησα  ότι στην πτήση  αυτή δεν ήμουν  μόνη. Δεν ήμουν  η μοναδική που  δραπέτευε απ’  όλη αυτή την ανιαρή και μίζερη πραγματικότητα. Πολλοί ήταν εκείνοι που αφήνονταν να τους παρασύρει η ορμή των εφηβικών τους ονείρων και ταξίδευαν πιασμένοι από τις φτερούγες τους, ακριβώς όπως κι εγώ.

    Ο μεγάλος δικτάτορας του κόσμου αισθάνθηκε φθόνο για την  ικανότητα μας  να δραπετεύουμε, να ονειρευόμαστε και  να πετάμε στα ουράνια, εκεί όπου εκείνος  δεν είχε καμία  εξουσία. Ένιωσε μοναξιά  μέσα στην τόση μιζέρια  του, ζήλια τον  κυρίευσε και μεθυσμένος από την εξουσία  όλου του κόσμου, θέλησε να μας εκδικηθεί.

    «Θα τους τα κόψω τα φτερά, να μη πετάνε!» αναφώνησε  οργισμένος. «Θα τους στήσω παγίδα για  να τους πιάσω και  θα τους φυλακίσω για  πάντα στο κλουβί, να μη πετάνε. Πρέπει να βρω μια έξυπνη και όμορφη παγίδα, αλλιώς δεν θα έχω  καμία ελπίδα να τους συλλάβω. Αν και πανέξυπνοι εγώ κάτι θα σκαρφιστώ. Η παγίδα πρέπει να είναι τόσο όμορφη, να μοιάζει με όνειρο, με παραμύθι» σκέφτηκε ο πανούργος δικτάτορας.

      Έτσι κι έγινε.  Η παγίδα δεν  άργησε να στηθεί  και τα έξυπνα  πουλιά πιάστηκαν  από τη μύτη.   

 Στην αρχή, είχε τη μορφή ενός τσιγάρου! Ακολουθώντας όμως το νόμο της εξέλιξης και της προόδου, σύντομα έγινε η τέλεια φονική παγίδα. Η περιέργεια, που με ακολουθούσε από παιδί σαν ανίατη ασθένεια, με οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια στο σωστό μέρος, να περιεργαστώ, να εξερευνήσω αυτή την παράξενη παγίδα που έμοιαζε τόσο πολύ με τα όνειρά μου.

«Δεν θα μάθω ποτέ τι είναι, αν δε φτάσω στα όριά του, γι’ αυτό   πρέπει να το δοκιμάσω» σκέφθηκα.

Δεν είχα την αίσθηση του κινδύνου. Εξάλλου, είχα πλήρη άγνοια, ούτε ένιωθα φόβο. Ο φόβος είναι εμπόδιο στο παιχνίδι.

«Tώρα θα μπορώ να ελέγχω ακόμη και τα όνειρά τους! Σε λίγο θα είναι έρμαια στα χέρια μου, θα ικετεύουν για ένα μονάχα ταξίδι και θα τους εξουσιάζω για πάντα» συλλογιζόταν ο μεγάλος δικτάτορας και έτριβε ικανοποιημένος τα χέρια του......."

ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΑΠΕΞΑΡΤΗΜΕΝΟΥ!

Με αφορμή τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Κατά των Ναρκωτικών, στις 26 Ιουνίου, ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο μου «Πνοή ζωής με άρωμα θανάτου» που ήδη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Post Script (PS)

"ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΑΠΕΞΑΡΤΗΜΕΝΟΥ!

ΜΕ ΒΗΜΑ μετέωρο στο πουθενά! Ο απεξαρτημένος νιώθει στ’ αλήθεια να μην ανήκει πουθενά! Μπροστά του υψώνονται πελώρια τα τείχη της αδιαφορίας, της καχυποψίας και της δυσπιστίας από την κοινωνία. Στέκονται απόρθητα σαν τα παλιά ρωμαϊκά τείχη, που αντέχουν ακόμη στο χρόνο. Πίσω του υψώθηκαν ξαφνικά τα τείχη της ζήλιας και του φθόνου των παλιών του συντρόφων. Γι’ αυτούς είναι ο εφιάλτης, που πέρασε στο αντίπαλο στρατόπεδο, ο προδότης! Δεν είναι πια όμοιος με αυτούς.

Δειλά - δειλά, έσπασε τα τείχη του περιθωρίου και δραπέτευσε από την ισόβια φυλακή του! Δραπέτευσε και πάει πού; Στην απέραντη φυλακή της μοναξιάς του! Μακροβούτι στον ωκεανό της μαύρης απελπισίας του. Βρίσκεται ανάμεσα από δυο συμπληγάδες πέτρες, που είναι έτοιμες να τον συνθλίψουν. Οι σειρήνες των εμπόρων, που περιμένουν στη γωνία, διαλαλούν την εκλεκτή τους πραμάτεια! Όχι, δε χρησιμοποιούν βία. Οι προτάσεις τους είναι άκρως δελεαστικές! Κέρασμα! Κόκα, πρέζα, χασίς, έκσταση και ό, τι άλλο επιθυμεί η αχόρταγη ψυχή του!

Το αν θα υποκύψει στις σειρήνες των εμπόρων κι αν κάνει ένα βήμα πίσω στο περιθώριο, σε ένα περιβάλλον οικείο, όπου νιώθει ασφαλής, αφού μονάχα εκεί γίνεται αποδεκτός όπως είναι, ή αν θα κάνει ένα σάλτο μπροστά, όλα πλέον είναι θέμα πολλών συγκυριών.

Ένα υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον είναι μια μικρή αχτίδα φωτός στο σκοτάδι της απελπισίας του. Δίνει μια πρώτη ώθηση για το μεγάλο σάλτο, για να υπερπηδήσει τα υψηλά τείχη της κοινωνίας. Αν δε χαμηλώσουν κάπως αυτά τα τείχη, αν η κοινωνία δε γίνει κάπως πιο ευαίσθητη και πιο προσιτή, θα πρέπει να γίνει κασκαντέρ για να τα υπερπηδήσει. Οι άπειρες φορές, που έφαγε τα μούτρα του στα τείχη, τον αποτρέπουν από μια επόμενη προσπάθεια. Δεν είναι βλέπεις κασκαντέρ, ούτε είναι ριψοκίνδυνος όπως πριν. Δεν είναι διατεθειμένος να ρισκάρει μια κατά μέτωπο σύγκρουση με τα τείχη, γιατί ξέρει πολύ απλά ότι θα αφήσει και πάλι το αποτύπωμα του σαν χαλκομανία στον τοίχο, να του θυμίζει τη σφοδρότητα της σύγκρουσης! Έτσι προτιμότερη είναι η οπισθοχώρηση…...!

Ο απεξαρτημένος μοιάζει με εκείνον τον ηθοποιό, τον πρωταγωνιστή ενός μεγάλου θεατρικού έργου, που προετοιμάζεται πυρετωδώς για τη μεγαλύτερη παράσταση της ζωής του! Εκατοντάδες φορές κάνει πρόβα μπροστά στον καθρέφτη, θέλει να είναι πανέτοιμος για τη μεγάλη στιγμή, την πρεμιέρα του έργου! Είναι πανέτοιμος να τα δώσει όλα για το ρόλο του, έχει φοβερό τρακ λίγο πριν βγει στη σκηνή! Έχει ανάγκη το χειροκρότημα! Όχι ως επιβράβευση των προσπαθειών του, αλλά ως ενθάρρυνση να ξεδιπλώσει το ταλέντο του. Ενθάρρυνση για την επόμενη παράσταση. Ενθάρρυνση για τη συνέχιση του αγώνα του!


 Το χειροκρότημα δεν έρχεται ποτέ! Αντί γι’ αυτό, εισπράττει τις αποδοκιμασίες και το γιουχάισμα! Πανικόβλητος κάνει μεταβολή κι εξαφανίζεται από τη σκηνή, μόλις έχει χρεωθεί την αποτυχία! Μια παταγώδη αποτυχία, που το βάρος της κουβαλάει σε κάθε επόμενη προσπάθεια. Μια δεύτερη, μια τρίτη, μια ακόμη αποτυχία, που  δένει στα πόδια του βαρίδια!

Αν μη τι άλλο, άσχετα με το ταλέντο του, άξιζε το χειροκρότημα μόνο και μόνο για την προσπάθειά του και το θάρρος του να εκθέσει τον εαυτό του! Η αλήθεια είναι ότι τη μεγαλύτερη επιβράβευση την παίρνει κανείς από τον εαυτό του! Όμως όλοι έχουμε ανάγκη την επιβράβευση. Την έγκαιρη επιβράβευση. Αυτή που πρέπει να έρθει στην ώρα της! Όταν έρχεται πιο νωρίς, έρχεται κι ο εφησυχασμός! Όταν έρχεται πιο αργά ή δεν έρχεται ποτέ πριν φτάσει πρώτα η απογοήτευση!

Στον "δραπέτη του περιθωρίου" ο ρόλος του πρωταγωνιστή είναι η απεξάρτηση κι η κοινωνική του επανένταξη! Γιατί δεν νοείται απεξάρτηση χωρίς κοινωνική επανένταξη! Εκεί που χωλαίνουν τα περισσότερα προγράμματα δεν είναι τόσο στην απεξάρτηση, αλλά στην κοινωνική επανένταξη! Νοείται άραγε κοινωνική επανένταξη χωρίς επαγγελματική αποκατάσταση; Και βέβαια όχι! Η ανεργία, που ούτως ή άλλως μαστίζει τους νέους στις μέρες μας, μαστίζει ακόμη περισσότερο τους απεξαρτημένους, αφού το μόνο πράγμα που βιώνουν είναι η κοινωνική απόρριψη, ως απόρροια του στίγματος που φέρουν ως πρώην χρήστες κι ο αποκλεισμός από την αγορά εργασίας. Κι αυτό γιατί κοινή πεποίθηση σχεδόν όλων είναι ότι ένας πρώην χρήστης είναι πάντα χρήστης!

Συμπρωταγωνιστές σε αυτό το  έργο είναι πολλοί: θεραπευτές, οικογένεια, φίλοι, κοινωνία, φορείς, εργοδότες, πολιτεία. Για την επιτυχία αυτού του έργου, θα πρέπει να συνεργαστούν όλοι οι συντελεστές. Είναι μια αλυσίδα άρρηκτα δεμένη μεταξύ της! Αν κάπου σπάσει η αλυσίδα, η αποτυχία του έργου είναι σχεδόν δεδομένη! Όμως την αποτυχία θα τη χρεωθεί  μονάχα ο πρωταγωνιστής! Ο ΑΠΕΞΑΡΤΗΜΕΝΟΣ!

Βλέπετε η αποτυχία, η ήττα, είναι ορφανή! Δεν έχει γονείς! Μερικές φορές ακόμη και οι ίδιοι οι τοξικομανείς, αποποιούνται τη δική τους ατομική ευθύνη, τη μεταθέτουν με μεγάλη ευκολία όπως και οι υπόλοιποι συνυπεύθυνοι αλλού. Εξάλλου η αποποίηση των ευθυνών, η μετάθεσή τους αλλού, ένδειξη ασφαλώς ανωριμότητας, είναι στην ίδια τη φύση των ναρκωτικών! Η ευθύνη  κι η ήττα είναι τα νόθα παιδιά, που δε γέννησε κανείς! Η ευθύνη της ήττας είναι το νόθο παιδί που δεν αναγνωρίζει κανείς!"

ΠΝΟΗ ΖΩΗΣ ΜΕ ΑΡΩΜΑ ΘΑΝΑΤΟΥ

ΧΑΡΑ ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ - ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

ΠΝΟΗ ΖΩΗΣ ΜΕ ΑΡΩΜΑ ΘΑΝΑΤΟΥ - ΧΑΡΑ ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ - ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ -
 ΕΚΔΟΣΕΙΣ POST-SCRIPT    (PS) - Ζωναρά 14, Αθήνα, τκ 11472, τηλ. 2130032633, ekdoseisps@yahoo.com, tmalliaris@gmail.com  
Το βιβλίο μου μπορείτε να το βρείτε σε αυτή τη διεύθυνση και σχεδόν στα περισσότερα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία ( greekbooks.gr,  thebookstore.gr, lifestylebooks.gr)κλπ καθώς και στα βιβλιοπωλεία Πρωτοπορία, Πολιτεία, Ελευθερουδάκης, Ιανός  (Αθήνα) και Πρωτοπορία (Θεσσαλονίκη), επίσης μπορείτε να το παραγγείλετε από οποιοδήποτε βιβλιοπωλείο να σας το φέρει.

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ   
ΖΗΤΕΙΣΤΕ ΤΗΝ ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ 2011
ΕΚΔΟΣΕΙΣ PS

 

«Το βιβλίο έχει όλα τα στοιχεία ενός μυθιστορηματικού έργου που συναρπάζει, με τη διαφορά ότι πρόκειται για αληθινή ιστορία. Αν διαβάσετε αυτό το βιβλίο όλα τα επινοημένα θα σας φανούν ψεύτικα».

Βασίλης Βασιλικός, Συγγραφέας

«Μια αληθινή ιστορία που αγγίζει όλες τις πτυχές του προβλήματος χωρίς να τις πληγώνει για δεύτερη φορά. Ένα νέο ξεκίνημα με άρωμα ζωής». 

 Γιάννης Πανούσης,  Καθηγητής Εγκληματολογίας

Η Χαρά Αυγερινού υπήρξε μια από τις πρώτες γυναίκες στην Ελλάδα που φυλακίστηκε για κατοχή και χρήση ναρκωτικών ουσιών. Παρά τη διαπόμπευση της από τα Μ.Μ.Ε. για παραδειγματισμό, με δικαστική απόφαση, βρήκε τη δύναμη να ξεπεράσει τα ναρκωτικά και την κοινωνική απαξίωση. Ολοκλήρωσε με επιτυχία το πρόγραμμα υποκατάστασης με μεθαδόνη του ΟΚΑΝΑ, όπου και εργάζεται ως θεραπεύτρια –μοναδική περίπτωση ως πρώην μέλος του–, προσφέροντας στήριξη σε νέους που προσπαθούν να ξεφύγουν από τη μάστιγα.  

Γιώτα Μυρτσιώτη, Δημοσιογράφος

Απόσπασμα από τον επίλογο του βιβλίου

Αν κατάφερα να ανοίξω μια χαραμάδα στο σκοτάδι, να παραμερίσω έστω ελάχιστα το μαύρο πέπλο της άγνοιάς σας για το πώς νιώθουμε, κερδισμένη είμαι!

Αν άγγιξα την ψυχή σας, με το λόγο που με δυσκολία και πόνο κατάφερα να αρθρώσω, διπλά κερδισμένη είμαι!

Μα κι αν τίποτα απ όλα αυτά δεν κατάφερα, πάλι κερδισμένη είμαι!

Γιατί μπορώ κάθε ξημέρωμα να κοιτάζω κατάματα τον ήλιο! Γιατί μπορώ  να βλέπω το φεγγάρι, μπορώ να αγγίζω τα βράδια  τα αστέρια! Γιατί μπορώ να δαμάζω τους φόβους μου κάνοντας όνειρα, γιατί υπάρχω ακόμη και ζω!

Χαρά Αυγερινού

ΜΙΚΡΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ  TOY ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΕ VIDEO

«Όλα τα όνειρά μου είχαν τυλιχτεί από ένα σύννεφο χρυσόσκονης. Η ζωή μου… Ποια ζωή; Δεν υπήρξε ποτέ ζωή! Όλα ένα μεγάλο παραμύθι! Ένα ατέλειωτο παραμύθι στην κυκλική πλοκή του εγώ. Ένας Τάνταλος καταδικασμένος να σηκώνει το τίποτα που ζούσε ξανά και ξανά ή μήπως ένα ξεχασμένο κοριτσάκι σε Λούνα Παρκ, καταδικασμένο να κάνει αδιάκοπα το γύρο του θανάτου, διαγράφοντας κύκλους, άλλοτε μικρούς κι άλλοτε μεγάλους!» εξομολογείται η συγγραφέας  του βιβλίου. 

Μια αληθινή ιστορία, σοκαριστική, ωμή κι ελπιδοφόρα. Μια αχτίδα φωτός μέσα από το απόλυτο σκοτάδι. Ένα μήνυμα ζωής, όταν ο θάνατος σου κλείνει το μάτι.

Αφιερώνω αυτό το βιβλίο στην οικογένειά μου, για όλα όσα έκανε για μένα και ειδικότερα στον πατέρα μου για την αυτοθυσία του! Αυτός είναι η πηγή της δύναμής μου!

Μια συνέντευξη ποταμός με τη συγγραφέα του βιβλίου «Πνοή ζωής με άρωμα θανάτου» Χαρά Αυγερινού,

Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

Μια συνέντευξη ποταμός με τη συγγραφέα του βιβλίου «Πνοή ζωής με άρωμα θανάτου» Χαρά Αυγερινού,

ΕΝΑΣ ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ ΤΩΝ ΕΝΩΜΕΝΩΝ Ο ΑΛΚΗΣ ΠΑΝΟΥ
ΠΑΊΡΝΕΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΥΝ... ΣΥΝΤΑΚΤΡΙΑ ΜΑΣ
ΤΗΝ XΑΡΑ ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ

Προτού δείτε την συνέντευξη που μας εδωσε.. να πω ότι δίνει δύναμη Ζωής σε όλους μας,(είναι πραγματική ιστορία)και ειδικά με την ερώτηση που της έκανα .........

Τι  μήνυμα θέλεις να περάσεις με το βιβλίο σου;

θα την βρείτε στην σελίδα της
http://hara-avgerinou.blogspot.com/

 Μια συνέντευξη ποταμός  με τη συγγραφέα του βιβλίου «Πνοή ζωής με άρωμα θανάτου» Χαρά Αυγερινού,
όπως χαρακτηριστικά λέει στην εισαγωγή του βιβλίου ο Καθηγητής Εγκληματολογίας Γιάννης Πανούσης « το βιβλίο αγγίζει όλες τις πτυχές του προβλήματος των ναρκωτικών, χωρίς να τις πληγώνει για δεύτερη φορά. Ένα νέο ξεκίνημα με άρωμα ζωής».
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Τι  ήταν αυτό που σε οδήγησε στα ναρκωτικά? 
Θα σου φανεί  ίσως παράξενο, αλλά πιστεύω ότι  ήταν αρχικά η φύση του χαρακτήρα  μου, ήταν η περιέργεια, που με ακολουθούσε σαν ανίατη ασθένεια από παιδί, ήταν η πλήρης άγνοια για το τι θα ακολουθούσε, ήταν η έλλειψη προοπτικής, η απογοήτευση για όλα αυτά που έβλεπα γύρω μου: η αναξιοκρατία, τα ρουσφέτια…. όλα αυτά μαζί! Ήταν μια αντίδραση, ήταν ένα είδος επανάστασης… η δική μου επανάσταση. Ήταν σα να έδινα μια μούντζα σε όλο αυτό το αρρωστημένο και σάπιο σύστημα!!! Βέβαια αυτό λειτούργησε αυτοκαταστροφικά…

Ήταν  δύσκολο να απεξαρτηθείς? 

Πολύ δύσκολος  μακροχρόνιος επίπονος κι επώδυνος αγώνας. Είχα κάνει πολλές αποτυχημένες προσπάθειες. Γιατί η επιτυχία αυτού του αγώνα είναι θέμα πολλών συγκυριών.  Ωστόσο, στάθηκα τυχερή, όταν δημιουργήθηκε το πρόγραμμα υποκατάστασης με μεθαδόνη του ΟΚΑΝΑ το 1996, ήμουν από τα πρώτα άτομα που εντάχθηκαν σε αυτό. Τελείωσα συνεπώς ένα πρόγραμμα υποκατάστασης, το οποίο βάλλεται  από παντού, αδίκως θα έλεγα, γιατί δεν είμαι η μοναδική, που απεξαρτήθηκα χάρη σε αυτό το πρόγραμμα.



Σε  όλο αυτό τον αγώνα  πως σου φέρθηκαν οι γύρω σου, η κοινωνία? 

Αν εξαιρέσουμε  το στενό οικογενειακό-φιλικό κύκλο, οι οποίοι πάντα ήταν δίπλα μου, είναι αλήθεια ότι βίωσα πολλές φορές την απόρριψη, ως απόρροια του στίγματος του πρώην χρήστη! Ξέρεις, είναι εύκολο να ρίχνεις το λίθο του αναθέματος στα θύματα και να επαναπαύεσαι, θα πρέπει όμως να αναλογιστούν όλοι και τις δικές τους ευθύνες, γιατί κανένας μας δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Όμως την τελευταία φορά ορκίστηκα στον εαυτό μου ότι δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να με κάνει να νιώσω την απόρριψη εξ αιτίας του στίματος αυτού.

Το  βιβλίο σου πως προέκυψε? 

 Δεν είχα  ποτέ μου φανταστεί, ούτε είχα ποτέ τη φιλοδοξία να γίνω συγγραφέας. Η μακρόχρονη βιωματική εμπειρία στον κόσμο των εξαρτήσεων, αλλά προπάντων όλα όσα ακολούθησαν την απεξάρτησή μου, τα οποία ήταν πολύ πιο τραγικά από τα ναρκωτικά, και η μεγάλη ανάγκη μου να εκφραστώ ήταν αυτό που με οδήγησε στη συγγραφή. Εξάλλου, αν κάτι διαφοροποιεί τη ζωή μου, από τη ζωή των άλλων χρηστών, είναι αυτά που ακολούθησαν την απεξάρτηση και ο τρόπος που τα χειρίστηκα.(δίμηνη παραμονή στη ΜΕΘ, αναπηρία κλπ)

Ήταν  ένα είδος λύτρωσης το βιβλίο σου?

Τολμώ να πω ναι  λειτούργησε λυτρωτικά, γιατί προσπαθώντας να θυμηθώ καταστάσεις, που απεγνωσμένα  προσπαθούσα να τις απωθήσω από  τη μνήμη μου, τις βίωνα ξανά και ξανά κι ήταν σα να τις ξόρκιζα! Όντως όταν τέλειωσα το βιβλίο, έκλεισα οριστικά αυτό το μεγάλο κεφάλαιο, τα ναρκωτικά, και γύρισα οριστικά σελίδα!!

Τι  μήνυμα θέλεις να περάσεις με το βιβλίο σου? 

 Δεν είχα σκοπό όταν έγραφα το βιβλίο να περάσω κάποια μηνύματα, το έγραψα μόνο για να εκφραστώ, όμως, χωρίς να διακατέχομαι από έπαρση, από το βιβλίο μου απορρέουν πολλά θετικά μηνύματα, με πολλούς αποδέκτες. Ένα γενικότερο μήνυμα θα ήταν ότι «ακόμη και στο απόλυτο σκοτάδι υπάρχει φως αρκεί να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά να το δεις, να εστιάζεις δηλαδή πάντα στη φωτεινή πλευρά της ζωής.»

Προς τους νέους  θα έλεγα ότι «ο μοναδικός αληθινός παράδεισος είναι η ίδια η Ζωή! Όταν εστιάζεις στο στόχο σου, παραβλέπεις τα τυχόν εμπόδια που συναντάς στο δρόμο σου. Μόνο όταν παλεύεις με όλες τις δυνάμεις σου γι αυτό που πιστεύεις, έχοντας υπομονή κι επιμονή μπορείς να φτάσεις στο στόχο σου, όποιος κι αν είναι αυτός.

Προς τους γονείς θα έλεγα να μη νανουρίζουν τη συνείδησή τους πιστεύοντας πως έκαναν το χρέος τους απέναντι στα παιδιά τους και να μάθουν να «ακούν» τα παιδιά τους, ο ρόλος τους να μην εξαντλείται στην παροχή υλικών αγαθών, αλλά στην ουσιαστική και ποιοτική επικοινωνία μαζί τους!

Προς την κοινωνία, η οποία ποτέ δεν ήταν τόσο ευαίσθητη και τόσο δεκτική στη διαφορετικότητα, όσο θέλει να δείχνει, θα έλεγα λοιπόν να χαμηλώσει κάπως τα τείχη της αδιαφορίας της καχυποψίας και της δυσπιστίας που ορθώνει απέναντι σε οποιονδήποτε διαφορετικό από αυτή, και να ανοίξει τους κόλπους και την αγκαλιά της στους αδύναμους κι ευάλωτους συμπολίτες της. Γιατί μια πολιτισμένη κοινωνία οφείλει  να φροντίζει τους αδύναμους πολίτες της!!

Πως νιώθεις τώρα? 

Πραγματικά  νιώθω ευτυχής  γιατί μπορώ ακόμα  να κοιτάζω κατάματα τον ήλιο, γιατί  μπορώ να δαμάζω τους φόβους μου, κάνοντας όνειρα, γιατί απλά υπάρχω ακόμα και  ζω!!!!


Κανόνας είναι 1) Nα τηρούμε χρονική απόσταση τουλάχιστον 2-3 ωρών, από την προηγούμενη ανάρτηση και 2) να μην βάζουμε αναρτήσεις που αφορούν, διαφημίσεις κομμάτων, ύβρεις, ρατσισμό και προσωπικές αντιπαραθέσεις...αυτές θα κατεβαίνουν αυτόματα!

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)