ΜΕ ΑΡΩΜΑ ΘΑΝΑΤΟΥ
Εκδόσεις PS - Ζωναρά 14, Αθήνα, τηλ. 2130032633
-απόσπασμα από το βιβλίο--
"Είχα χάσει την αίσθηση του χρόνου. Πρέπει να ήταν πια απόγευμα. Η βροχή που χτυπούσε με μανία το τζάμι, δε με βοηθούσε να προσδιορίσω το χρόνο. Συνέχισα να ανοιγοκλείνω τα μάτια, μήπως εξαφανιστεί αυτός ο τρομερός εφιάλτης, όμως ο διοικητής ήταν πάντα εκεί, μπροστά μου, με το ηλίθιο, βλοσυρό του ύφος και τις εξίσου ηλίθιες ερωτήσεις του. Αυτό συνεχίστηκε για πολύ ακόμη, ώσπου κάποτε ο διοικητής σήκωσε το κεφάλι του και κοιτώντάς με, άρχισε να διαβάζει κάτι σαν κατάθεση.
«Δε μπορώ να υπογράψω κάτι τέτοιο» του είπα κοφτά.
Ήταν η πρώτη φορά που είχα συλληφθεί και είχα πλήρη άγνοια του ποινικού κώδικα. Καταλάβαινα όμως, ότι αυτή η σθεναρή και άκαμπτη στάση δεν θα μ’ έβγαζε πουθενά. Έπρεπε να καταλήξω σε μια κατάθεση, γιατί ένιωθα ήδη εξαντλημένη και τα πρώτα στερητικά είχαν κάνει την εμφάνιση τους εδώ και κάποια ώρα.
«Είμαι έτοιμη να καταθέσω» του είπα αποφασισμένη.
«Ακούω» απάντησε εκείνος κάνοντας τον αδιάφορο.
«Κάνω χρήση ηρωίνης ένα χρόνο, την ηρωίνη μου την έμαθε ένας αλλοδαπός που γνώρισα σε μια παραλία (είπα μια συγκεκριμένη), το όνομα του μου ήταν άγνωστο. Η ηρωίνη είναι δική μου, την αγόρασα από έναν άγνωστό μου, Χρήστος …νομίζω, στην πιάτσα. Δεν είμαι σε θέση να τον αναγνωρίσω, γιατί ήμουν υπό την επήρεια ναρκωτικών κατά τη συναλλαγή».
Εδώ σταμάτησα για λίγο, δεν ήμουν σίγουρη, αν έπρεπε να συνεχίσω.
«Για τον Αλέξη θέλω να μου πεις τώρα» μου είπε επιτακτικά και με κάρφωσε με το βλέμμα του.
«Τον Αλέξη τον είδα μόνο δύο φορές, κάναμε χρήση μαζί. Τη μια φορά τον κέρασα εγώ και την άλλη με κέρασε εκείνος. Μόνο αυτά ξέρω».
«Α! Άλληλοκεραστήκατε δηλαδή; Με δουλεύεις κοπέλα μου;».
«Ωχ!» σκέφτηκα βλέποντας τον να ανάβει.
Αλλά εκείνος έμεινε αμίλητος. Μετά μπήκε ένας ασφαλίτης και κάτι του ψιθύρισε στο αυτί. Η ώρα περνούσε κι ο διοικητής παρέμενε σιωπηλός.
«Δεν υπογράφω τίποτα άλλο! Μόνο αυτά που είπα. Έχω δικαίωμα να μη δώσω κατάθεση» του είπα (αυτό κάπου το είχα ακούσει).
«Χαχαχα! Αν δεν υπογράψεις δε φεύγεις» μουρμούρισε εκείνος, χωρίς να σηκώσει το κεφάλι του από αυτό που έγραφε. Ο τόνος του πάντως, ακουγόταν τώρα, λιγότερο επίμονος από πριν. Είχε αρχίσει να νυχτώνει και πρέπει να είχε κουραστεί κι εκείνος. Δεν ήξερα όμως, τι του είχε πει στο αυτί ο ασφαλίτης. Η Σοφία είχε τελειώσει την κατάθεσή της εδώ και ώρες. Εκκρεμούσε μόνο η δική μου. Ο διοικητής συνέχιζε να γράφει. Που και που, γυρνούσε να μου ρίξει καμιά κλεφτή ματιά, να βεβαιωθεί ότι ήμουν ακόμα εκεί. Πού να πήγαινα όμως; Κάποτε τελείωσε. Με κοίταξε κι άρχισε να διαβάζει την κατάθεσή μου και ήταν ακριβώς αυτά που του είχα πει. Υπέγραψα ανακουφισμένη που το μαρτύριο μου τέλειωνε τόσο ανώδυνα για εμένα, αλλά και τους υπόλοιπους που σχετίζονταν με την υπόθεση. Αν η Σοφία είχε κρατήσει χαρακτήρα, όλα θα πήγαιναν καλά. Ο διοικητής φώναξε δύο άνδρες μέσα.
«Πάρτε την».
Οι ασφαλίτες μου ζήτησαν να βγάλω τη ζώνη απ’ το παντελόνι μου, τα κορδόνια και τα κοσμήματα που φορούσα και με άρπαξαν απ’ τα μπράτσα, σέρνοντας με στα σκαλιά. Η Σοφία ακολουθούσε σε απόσταση αναπνοής, με την ίδια ευγενική συνοδεία. Δεν θυμάμαι πόσα σκαλιά κατεβήκαμε, αλλά θα πρέπει να ήταν τρεις όροφοι τουλάχιστον που κατρακυλήσαμε, όταν κάποια στιγμή σταμάτησαν, ξεκλείδωσαν μια σιδερένια πόρτα, μας πέταξαν μέσα, και την ξανακλείδωσαν πίσω μας.
Ήταν ένας υγρός, σκοτεινός, υπόγειος χώρος που φωτιζόταν αμυδρά με μια λάμπα. Αρχικά, δίστασα να προχωρήσω. Κοίταξα τριγύρω μου σα χαμένη στο χώρο.
Αν ήμασταν τυχερές και η μπόχα που ερχόταν από το βάθος δεν κατάφερνε να μας θανατώσει ακαριαία με τα δηλητηριώδη τοξικά αέρια που είχαν δραπετεύσει από την οξείδωση μιας κουράδας, ήταν στα σίγουρα αδύνατον να αποφύγουμε την αλυσιδωτή αντίδραση αηδίας και στομαχικής έκρηξης, την τάση για εμετό κι όλα εκείνα τα συναφή αηδιαστικά συμπτώματα.
Το βήμα μου έμεινε μετέωρο από το φόβο, όταν ξαφνικά, ένιωσα κάτι μεγάλο με παράξενη υφή, να γλιστρά ανάμεσα στα πόδια μου. Στην αρχή, λόγω του μεγέθους, νόμισα ότι επρόκειτο για γάτα, όμως κοιτώντας πιο προσεκτικά διαπίστωσα ότι επρόκειτο για έναν τεράστιο αρουραίο. Πολλοί αρουραίοι!!!
Αυτά τα συμπαθέστατα, αλλά αηδιαστικά τρωκτικά, κινούνταν με τόση ευκολία, αφού βρίσκονταν στο φυσικό τους χώρο, το βόθρο, εκείνη τη σιχαμερή αποθήκη ανθρώπων, το κρατητήριο. Μάλλον παραήταν εξοικειωμένα με το ανθρώπινο είδος. Συμβίωναν συνήθως.
Ένιωθα πάντα μια απέχθεια για τα τρωκτικά και τα ερπετά. Και μόνο η σκέψη της συνύπαρξης μαζί τους στον ίδιο χώρο, ροκάνιζε κάτι από την εναπομείνασα, καταρρακωμένη αξιοπρέπειά μου και την αξιοθρήνητη ηθική μου υπόσταση. Έπρεπε να εναποθέσω κι εκεί ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου τώρα, ως τίμημα της επιλογής μου.
Αυτό που δεν κατάφεραν με τη σωματική και ψυχολογική βία οι μπάτσοι, την απόσπαση της ομολογίας μου, το κατάφερναν τώρα, με τόση ευκολία, σχεδόν αβίαστα, τα ποντίκια και τα περιττώματα που είχαν δραπετεύσει από το βόθρο και είχαν φθάσει μέχρι την πόρτα για να μας προϋπαντήσουν. Το ηθικό μου είχε καμφθεί θανάσιμα κι ήμουν έτοιμη να παραδοθώ άνευ όρων μπροστά σε μια κουράδα και αβίαστα να καταθέσω την ομολογία μου.
«Νιώθω ένα τίποτα! Νιώθω πιο άθλια κι απ’ τους καταραμένους της γης! Ακόμη και τα περιττώματα αξίζουν περισσότερο από μένα, σίγουρα κάποιος θα ασχοληθεί μαζί τους, έστω μονάχα για να τα βυθίσει ξανά πίσω στο βόθρο!» σκέφτηκα.
Η φωνή του Τζίμυ που ερχόταν απ’ το βάθος, με γλίτωσε από αυτή την εξευτελιστική εξομολόγηση ενώπιον της κουράδας… και τον περαιτέρω διασυρμό μου.
«Ελάτε εδώ!» ακούστηκε μια φωνή και κοίταξα γύρω μου για να εντοπίσω τον Τζίμυ. Δυο παλιές καρυδένιες καρέκλες ήταν ακριβώς δίπλα στη σιδερένια πόρτα. Μπροστά υπήρχαν δυο σειρές από μικρά σκοτεινά κελιά. Προχωρήσαμε προς τα εκεί, ανάμεσα από τους αρουραίους, που έκαναν βόλτες και περνούσαν συνεχώς ανάμεσα από τα πόδια μας. Η πόρτα ήταν ανοιχτή: Στο κελί, διαστάσεων ένα επί δύο, ακριβώς όσο και ο τάφος, ένα σκισμένο στρώμα ριγμένο στο πάτωμα κι ο Τζίμυ πεταμένος πάνω στο στρώμα, σκεπασμένος με κάτι βρώμικες κουβέρτες, τρύπιες σαν σουρωτήρι, να βγάζει στερητικά.
«Καθίστε» μας είπε και τραβήχτηκε για να κάνει χώρο να καθίσουμε πάνω στο στρώμα.
Έσκυψα να καθίσω, όμως σταμάτησα απότομα όταν είδα δεκάδες –ίσως και εκατοντάδες– μικρά ποντικάκια, να κάνουν βόλτες πάνω - κάτω και γύρω απ’ το στρώμα, μερικά να ανεβαίνουν πάνω στο Τζίμυ, στα πόδια, στο λαιμό, ακόμη και στο κεφάλι του. Τρομοκρατήθηκα.
«Καθίστε, μη φοβάστε και δε θα σας πειράξουν» μας προέτρεψε ο Τζίμυ. Αυτά είναι πολύ μικρά, είναι ακίνδυνα, έξω στον προθάλαμο και στις τουαλέτες είναι τα μεγάλα, όμως δε μπαίνουν εδώ μέσα.
Καθισμένοι και οι τρεις πάνω στο στρώμα, με τα ποντικάκια να ανεβαίνουν στους ώμους μας, καπνίζαμε και συζητούσαμε, προσπαθώντας να βρούμε μιαν άκρη για το ποιος θα μπορούσε να μας είχε καρφώσει. Δεν αργήσαμε να καταλήξουμε ότι ο Αλέξης είχε αγοράσει δύο γραμμάρια από τον Τζίμυ για κάποιον άλλο που είχε βάλει και τα χρήματα. Εκείνος πήρε το σταφ (stuff) και κατά τις δυο τα μεσάνυχτα, πήγε στο σπίτι της Σοφίας, νομίζοντας ότι θα εύρισκε τον Αλέξη. Παραπονιόταν ότι το σταφ ήταν χώμα και μας προκαλούσε να το δοκιμάσουμε. Εμείς αρνηθήκαμε στην αρχή, γιατί είχαμε δικό μας, καλό σταφ, όμως, με την τόση επιμονή του, πειστήκαμε τελικά να το δοκιμάσουμε, όπου και διαπιστώσαμε ότι είχε δίκιο. Το σταφ του δεν έλεγε. Στις τρεις τα ξημερώματα έφυγε και προφανώς, τσατισμένος, που τον είχε ρίξει ο Αλέξης στη συναλλαγή, πήγε και τον κάρφωσε! Για καλή του τύχη όμως ο Αλέξης δεν είχε έρθει εκείνο το βράδυ στο σπίτι κι έτσι την πατήσαμε εμείς.
Είχε βραδιάσει για τα καλά και τα στερητικά ήταν ανυπόφορα!
«Διαλέξτε από ένα κελί» είπε ο Τζίμυ.
«Αδύνατον! Δεν κοιμάμαι με τόσα ποντίκια δίπλα μου! Φοβάμαι! Άκουσα ότι είναι ικανά να σου φάνε τη μύτη και τα αφτιά χωρίς να το καταλάβεις, γιατί εκκρίνουν ένα είδος αναισθητικού!» είπα.
«Κι εγώ φοβάμαι κι είναι τόσο βρώμικα!» πρόσθεσε η Σοφία.
«Θα τη βγάλουμε στις καρέκλες!».
«Κάντε όπως νομίζετε. Αλλά δεν θα τα καταφέρετε όλο το βράδυ! Το πρωί θα είστε χάλια κι έχουμε πολύ δρόμο ακόμη!»...
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ...
http://www.ekdoseisps.com/2011/03/blog-post.html
http://www.ekdoseisps.com/2011/03/blog-post.html
9 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου